Folie paroizolacyjne – opis.

Folie paroizolacyjne to folie, które mimo, że są niewidoczne po zakończeniu prac na dachu spełniają bardzo ważną funkcję. Chronią izolację cieplną przed wilgocią, czyli parą wodną napływającą z wnętrza domu. Para wodna to naturalne zjawisko, powstaje wskutek czynności domowych takich jak: kąpiel, gotowanie, pranie. Folie paroizolacyjne są nazywane opóźniaczami, dlatego, że tak naprawdę nie blokują w 100% napływu pary wodnej, tylko ją spowalniają. Ponieważ główna funkcja folii paroizolacyjnych to właśnie spowolnienie napływu pary wodnej, dzięki czemu zanim cała para wodna przeniknie przez folię do izolacji cieplnej, znaczna jej cześć zostanie usunięta na zewnątrz. Folie paroizolacyjne są niezbędnym elementem zarówno przy ociepleniu skosów poddasza użytkowego, ale również przy dachach płaskich. Koniecznie, więc trzeba ją zastosować w pomieszczeniach mokrych (kuchnia, pralnIa czy łazienka). Można z niej zrezygnować w pomieszczeniach suchych (pokój dzienny, salon, sypialnia).

Dlaczego należy stosować folie paroizolacyjne?

Należy wiedzieć, że sama w sobie para wodna nie jest niebezpieczna dla połaci dachu – tylko jej skroplenie może skutkować poważnymi konsekwencjami. Powstaje ono podczas chłodów, gdy wraz z ciepłem para wodna przenika z wnętrza domu ku górze i skrapla się w zimniejszych warstwach dachu. Negatywnym skutkiem jest zawilgocenie izolacji cieplnej, powstanie pleśni, ale również zmieszczenie izolacyjności termicznej, co przyczynia się do większych strat energii zużywanej na ogrzanie domu. Drugi skutek to korozja biologiczna drewnianej konstrukcji dachu, uszkodzenia, co w konsekwencji może zmusić do remontu lub w skrajnych przypadkach nawet wymiany całego poszycia. Żeby temu zapobiec należy bezwzględnie stosować folie paroizolacyjne. Nawet najlepsza i najdroższa izolacja cieplna nie będzie spełniała swojej funkcji, jeżeli nie zostanie właściwie zabezpieczona folia paroizolacyjną. Układa się ją wewnątrz między ociepleniem np. wykonanym z wełny, a płytami gipsowo-kartonowymi. Aby spełniała swoją funkcję musi być całkowicie szczelna, dlatego należy ją układać na zakład o szerokości około 20 cm, a wszelkie zakłady trzeba skleić specjalistyczną taśmą paroizolacyjną. Należy również bezwzględnie skleić wszystkie styki folii paroizolacyjnych z elementami konstrukcyjnymi, ścianami murowanymi, kominami. Można do tego użyć taśm butylowych lub specjalnych silikonów do paroizolacji. Jest to niesłychanie ważne, ponieważ nieszczelny montaż folii paroizolacyjnej, wszelkie rozdarcia, uszkodzenia itp. spowodują że para wodna będzie gwałtownie przepływać w tych „uszkodzonych” punktach, wykraplać się i zawilgacać. Może to powodować więcej szkód niż brak samej folii, dlatego prawidłowość montażu folii należy ponownie sprawdzić przed ułożeniem płyt gipsowo-kartonowych.

Folie paroizolacyjne – jej rodzaje, na jakie parametry zwrócić uwagę?

Parametr Sd to najważniejszy parametr, na który należy zwrócić uwagę przy wyborze folii, oznacza jaką paropszepuszczalność ma folia. Na przykład folia paroizolacyjna o współczynniku Sd równym 150 oznacza, że folia ta stawia opór dla pary wodnej jak 150 metrów powietrza. Generalnie im większy tym lepiej, ale nie zawsze, szerzej o tym poniżej. Trzeba również sprawdzić jej właściwości mechaniczne jak np. wytrzymałość na rozdzieranie gwoździem, maksymalna siła rozciągająca, czy wydłużenie względne przy zerwaniu.

Pierwsza grupa tj. folie paroizolacyjne polietylenowe, zazwyczaj jednowarstwowe wzmacniane siatką polietylenową albo złożone z warstwy polietylenu i polipropylenu. Przeważnie występują w kolorze żółtym, a ich grubość ma 0,15-0,20 mm. Ich parametr Sd ma wartość kilkudziesięciu metrów, a nie rzadko nawet powyżej 100 metrów.

Kolejna grupa - folie paroizolacyjne aluminiowe, są złożone z warstwy polietylenu i wzmacniane siatką polipropylenową z warstwą aluminium. Dzięki temu folie te oprócz cech tradycyjnych folii paroizolacyjnych są ekranem odbijającym promieniowanie cieplne i dzięki temu dodatkowo zwiększa się efektywność ogrzewania, a zmniejsza zużycie energii grzewczej. Ich parametr Sd jest przeważnie większy niż 100 metrów. Przy foliach tego typu należy pamiętać o wykonaniu szczeliny wentylacyjnej między folią, a płytą gipsowo-kartonową, zapewni to właściwą cyrkulację odbitych fal cieplnych.

Trzecia grupa to folie paroizolacyjne aktywne zwane również inteligentnymi. Przeważnie zbudowane z polipropylenu, niekiedy dodatkowo osłoniętego powłoką polietylenową. Folie aktywne tzw. „samoregulacze” pary wodnej, które same utrzymują jej optymalny poziom w przegrodzie. Spełniają dwie funkcję, gdy jest za dużo pary wodnej, to zatrzymują je nadmiar i nie przepuszczają do konstrukcji dachowej, jednocześnie usuwają z niej jej nadmiar na zewnątrz. Dlatego też warunkiem koniecznym prawidłowego działania folii aktywnych jest zastosowanie membrany wysokoparopszepuszalnej pod poszyciem dachu. A ponieważ mają największą paropszepuszalność ze wszystkich, to też ich parametr Sd jest najniższy i wynosi od kilka lub kilkunastu metrów.

Coraz większym zainteresowaniem cieszą się również folie paroizolacyjne refleksyjne nazywane też termoizolacyjnymi. Folie te oprócz cech standardowych paroizolacji są materiałem poprawiającym izolację termiczną lub mogą ją nawet całkowicie zastąpić. Jednak ze względu na złożoność tematu zostanie im poświęcony osobny artykuł.